مجموعه سایت های ما
جایی برای یادگیری بیشتر

اماره فراش چیست

0

اماره یا قاعده به نوعی به دلیل گفته میشود که مبتنی بر ظن و گمان قریب به یقین است با وکیل حقوقی باشید .

با توجه به قانون فراش و این که نوزاد در زمان زوجیت متولد شده و سن این طفل کمتر از ۶ ماه و بیشتر از ۱۰ ماه نیست و با توجه به ماده ۱۱۵۸ قانون مدنی ایران طفلی که در زمان زوجیت متولد می‌شود متعلق به زوجه است و با توجه به نظر فقهای مشهوری مانند آیت الله لنکرانی و وجود اماره شرعی و قانونی، هرگز نمی توان از طریق آزمایشات DNA نسبت مادر و فرزند را انکار کرد مگر این که این کار با دلایل شرعی و قانونی به انجام برسد، که در این صورت صحت قاعده فراش به زیر سوال خواهد رفت. مثلا زوج نمی تواند با زوجه نزدیکی کند یا این که زوج در آن دوران در مسافرت به سر می‌برده است. اگر قاضی متوجه رابطه بین فرزند و زوج شد باید هرچه زودتر این رابطه را اعلام کند.

 

نظر اقلیت فقها

با توجه به پیشرفت‌های علم پزشکی و بیولوژی، و این که اداره پزشکی قانونی طی اعلامیه ای بیان کرده که می توان در ۹۰ درصد آزمایشات نسب را به اثبات رساند و از آنجایی که کارشناس حقوقی نظر به اماره فراش داده لذا اگر قاضی به یقین برسد می‌تواند به نفی نسب حکم صادر کند، به‌هرحال اگر کارشناس نسبت به اوضاع و احوال کاملا آگاه است، بنابراین نظر او قابل استناد خواهد بود.

 

نظر کمیسیون در دعوای نفی نسب

براساس همایش قضایی (۱) جزایی، قاعده فراش مهم ترین مبنا برای تشخیص نسب است، اما این قاعده و قانون مطلق نیست، بخاطر این که فقها براساس دلایل شرعی و قانونی ،اثبات خلاف قضیه را مبنا قلمداد می‌کنند، ولی قاضی می‌تواند برای اثبات نسب از آزمایش DNA‌ نیز استفاده کند که در مواد ۲۱۱ و ۲۱۲ قانون مجازات اسلامی مصوبه ۱۳۹۲ ذکر شده است. علاوه بر آن، قاضی می تواند از اهل خبره نیز استفاده کند و به استناد به نظر آن‌ها، حکم نفی نسب را صادر کند.

 

اماره و قاعده فراش (ماده ۱۱۵۸ قانون مدنی)

اماره فراش به این مساله اشاره دارد: فرزندی که از زن شوهر دار متولد شده است، از آن شوهر است.
فرزندی که در نتیجه یک رابطه مشروع و قانونی به وجود می آید، یقینا متعلق به شوهر است.
نقش این قاعده زمانی بیشتر به چشم می خورد که شکی حاصل می شود مبنی بر اینکه زن از همبستری با شوهری غیرشرعی صاحب فرزند شده و این فرزند متعلق به همسر شرعی او نمی شود.
در صورت بروز این شک می توان به این قاعده استناد کرد و طفل متولد شده را منتسب به همسر شرعی زن دانست.
پیوند زناشویی پیوندی مورد احترام است. بنابر این این شک نباید خدشه ای در آن وارد سازد و اماره فراش به عنوان یک اماره قانونی معتبر مانع از خدشه به رابطه زوجیت می شود.
از طریق اماره فراش می توان رابطه نسبی را نیز اثبات کرد و کسی که در اثبات نسب به اماره فراش استناد می کند نیازی به اثبات وقوع نزدیکی ندارد، چرا که وجود نکاح، قرینه بر وقوع نزدیکی است و با اثبات رابطه زوجیت مفروض می شود مگر آنکه خلاف آن ثابت شود
اماره فراش در صورتی معتبر است که ناشی از نزدیکی بعد از نکاح باشد. زیرا اماره فراش در روابط نامشروع اعتبار ندارد.
قانونگذار نیز در ماده ۱۱۵۸ قانون مدنی به اماره فراش پرداخته و مقرر می دارد: ” طفل متولد در زمان زوجیت ملحق به شوهر است مشروط بر اینکه از تاریخ نزدیکی تا زمان تولد کمتر از شش ماه و بیشتر از نه ماه نگذشته باشد.”

اشتراک
اطلاع از
guest
0 نظر
بازخورد های درون متن
مشاهده همه نظرات